Prosize kapsule

The Hurt Locker – Mali nezavisni fenomen


Možda zato što je na režiserskoj stolici bila Ketrin Bigelou, autorka koja je inače poznata po filmovima sa jakim umetničkim predznakom, The Hurt Locker odiše specifičnom atmosferom.

Ekipa američkih vojnika koji se bave deaktiviranjem i neutralizacijom eksplozivnih naprava svih vrsta i namena zarobljena je u krajnje hermetičnom pustinjskom ambijentu (film je sniman na lokacijama u Jordanu, blizu granice sa Irakom) čiju negostoljubivost gotovo da lično možete da osetite. Pesak natopljen krvlju namernih ili nevinih žrtvi, neverovatna tenzija pod kojom ekipa američkih vojnika radi i povremene brutalno realne akcione scene, elementi su koji nameću ovaj film kao logičan izbor ukoliko volite napete i neizvesne kinematografske zahvate. Ketrin Bigelou nije tipičan režiser; dobar deo filma sniman je kamerom „iz ruke“, muzičko-zvučna podloga gotovo da ne postoji (sve se odvija u tišini, uz prirodne zvuke samog ambijenta i aktera u njemu), kadrovi su krupni i u hvataju svaku trenutnu neurozu glavnih junaka, a mučnost cele priče je gotovo opipljiva. U centru dešavanja je Vilijem Džejms, narednik prve klase i stručnjak za eksplozive. Bilo da esploziv demontira sa automobila, iz utrobe mrtvog deteta ili sa grudi živog čoveka-samoubice, on to radi predano i gotovo delirijumski skoncentrisan. Svoj posao posmatra kao izazov, a koliko je zapravo zagrizao u sve to, videćemo tek kada se nakratko vrati kući u Ameriku i počne da živi običnim porodičnim životom, što mu neće biti dovoljno, pa će se ipak vratiti na poprište na kojem mu je glava pod znakom pitanja svaki put kada izađe napolje.

Ketrin Bigelou u Hurt Locker-u na vrlo efektan način demontira pucačke, testosteronom i specijalnim efektima nabijene ratne filmove i čitavu tematiku spušta na intimni nivo, na nivo običnih ljudi koji preživljavaju rat kako ko ume, i to ne toliko rat kao okruženje u kojem je život izložen svakojakim rizicima, već pre kao jedan stravično težak mentalni test za svakog učesnika. Verovatno je ta suptilna nijansiranost znatno doprinela činjenici da je ovaj film od pojavljivanja do danas, nekih godinu dana unazad, bio vrlo zapažen, što je na kraju krunisano nominacijama za Oskara u kategorijama za najbolju fotografiju, najbolju režiju i najboljeg glumca, kao i nagradom BAFTA (britanski pandan Oskaru) za najbolji film u 2009. godini. Počev od festivala u Veneciji, zaključno sa pomenutim nominacijama za Oskara i BAFTA nagradom, The Hurt Locker je retko gde omašio kada su u pitanju filmske nagrade. Takođe, ne postoji lista najboljih u 2009. godini na kojoj nema ovog filma, što je neverovatan uspeh, naročito ako se ima u vidu da je nastao u produkciji jednog malog nezavisnog filmskog studija (Summit Entertainment) i sa ekipom u kojoj nema zvučnih glumačkih imena. Uprkos tome, osvojeno je gotovo sve što se moglo osvojiti, a to je već samo po sebi dovoljno intrigantno da, ukoliko već niste, potrošite dva sata svog života na The Hurt Locker.

©Muskimagazin.com

Slični tekstovi

Ostavite komentar